Funt brytyjski jest to waluta o bardzo bogatej historii. Jest najstarszą walutą na świecie, a żadne turbulencje na rynkach światowych nie zniszczyły tradycji związanej z funtem.

Funt brytyjski to nazwa potoczna, prawdziwa to funt szterling, a jako waluta obowiązuje w Wielkiej Brytanii oraz wszystkich krajach zależnych. Międzynarodowy symbol funta to GBP. Czemu nazwa funt szterling? Ponieważ funt oznacza wagę jak i jednostkę masy, więc dla odróżnienia dodano słowa szterling. Szterlingiem kiedyś nazywano srebrną monetę jednopensową, która ważyła 1,555 grama co stanowiło 1/240 funta trojańskiego. Później nazwa ta została wyparta przez funta. Początkowo funt szterling dzielił się na 20 szylingów, a te na 12 pensów. Na każdy funt przypadało ich 240. 15 lutego 1971 roku funt zaczął składać się na 100 pensów, a dzień ten nazywany jest Decimal Day. Ten dzień jest największą transformacją w historii brytyjskiej waluty. Do historii przeszły takie pieniądze jak szyling, korona czy sześć pensów. Emitentem funtów jest Bank Anglii, który kontroluje podaż pieniądza dzięki takim narzędziom jak operacje otwartego rynku czy stopy procentowe. Ciekawe jest to, ze Bank Anglii dopiero od roku 1946 jest własnością państwową. Prócz Banku Anglii inne banki również mogą prowadzić emisję, chodzi o banki regionalne. Banknoty emitowane przez te banki mają inny wygląd. Jest to siedem banków komercyjnych znajdujących się w Irlandii Północnej oraz Szkocji. Terytoria zależne również wydają swoje funty – mowa między innymi o Wyspach Świętej Heleny, Wyspie Man czy Falklandach. Wszystkie regionalne banknoty funtowe są akceptowalne w całej Wielkiej Brytanii.

Standardem jest, iż na banknotach znajduje się wizerunek Królowej Elżbiety, ale pojawiają się również inne postaci, jak na przykład Winston Churchill. Ciekawostką jest również to, że gdy w XVII wieku monety brytyjskie były masowo podrabiane to Mistrzem Mennicy Królewskiej został nie kto inny jak Isaac Newton. Jego walka z fałszerzami była wręcz niezwykła. Chodził on po różnych przybytkach podając się za kogoś innego by wytropić dowody fałszerstw. Można przypisać mu wyczyn udaremnienia fałszerstwom przez największego ówczesnego fałszerza – Williama Chalnera. Newton był uważany za największego geniusza tamtych czasów oraz niezwykle efektywnego urzędnika państwowego, którego próżno szukać w obecnych czasach. Do największych fałszerstw waluty brytyjskiej doszło w takcie II wojny światowej. Wtedy to Niemcy fałszowali w drukarniach Reichsbanku ogromne ilości pieniądza. Szacuje się, że było to 32 miliardy fałszywek, co stanowiło ok. 12% wszystkich szterlingów w obiegu. Takie działania doprowadziły to utraty przez funta 75% swojej wartości. Wielka Brytania jest tak przyzwyczajona do swojej waluty, że wynegocjowała klauzulę pozwalającą na pozostanie poza strefą euro przed przystąpieniem do Unii Europejskiej. Z resztą patrząc na obecny brexit można stwierdzić, że było to dość dobre posunięcie.